Eski Yeni Anne Destek Grubu katılımcılarından, hâlâ iletişimde olduğum ve çok sevdiğim biri şöyle dedi dün bana: “Keşke biz de yeniden katılabilsek gruba, çok ihtiyacım var, çok zor zamanlar geçiriyorum.” Sonra devam etti: “Acaba ben mi abartıyorum?!”
Ona da söyledim ama burada da daha genişleterek yazmak istiyorum belki zor duygusunu abarttığını düşünen başka kadınlara da ulaşır niyetiyle:
Hayır, abartmıyorsun.
Yaşadıkların zor.
Abarttığını düşündüren bir sistem içinde yaşıyorsun sadece.
“Sen annesin, tabii ki zorlanacaksın” diyen bir sürü ses var etrafında. “E biz de doğurduk, herkes yaşıyor bunları” diye hislerini küçümsemeni öğütleyen bir sürü ses.
Onları dinleme.
İlla herkesin benzer şeyler yaşadığını dinleyeceksek şunu hatırla:
“Evet, yalnız değilim. Evet, bir sürü anne benim gibi zorlanıyor. Bu duyguda yalnız değilim. Ve hâlâ bu duygu zor olabilir.” “Abartmıyorum. Ha, canım isterse abartabilirim de.”
Abartmak, isyan etmek, öfkelenmek, tüm bunları utanmadan, vicdan azabı hissetmeden dile getirmek hak. Hakkımız.
O zaman, hadi bugün biraz abartalım 🤍
#yeniannedestekgrubu